Interne geneeskunde

Pneumonie is een ontsteking van de longen die kan ontstaan door infecties, aspiratie of onderliggende aandoeningen. De aandoening veroorzaakt vaak hoesten, benauwdheid, koorts en sloomheid. De diagnose wordt gesteld op basis van klinisch onderzoek en beeldvorming. De behandeling is gericht op de oorzaak en ondersteuning van de ademhaling.

Chronische bronchitis is een langdurige ontsteking van de lagere luchtwegen. Ze veroorzaakt vaak aanhoudend hoesten en kan gepaard gaan met benauwdheid of verminderde inspanningstolerantie. De diagnose steunt op klinische symptomen en aanvullend onderzoek. De behandeling richt zich op het verminderen van ontsteking en het ondersteunen van de ademhaling.

Bij tracheacollaps verliest de luchtpijp gedeeltelijk haar stevigheid en klapt ze tijdens de ademhaling samen. Dit kan leiden tot hoesten, benauwdheid en inspanningsintolerantie. De diagnose wordt gesteld met klinisch onderzoek en beeldvorming, soms aangevuld met fluoroscopie of endoscopie. De behandeling varieert van medicamenteuze ondersteuning tot chirurgische ingrepen, afhankelijk van de ernst.

Pleura-effusie en longmassa’s kunnen de longfunctie ernstig belemmeren. Dit leidt vaak tot benauwdheid, hoesten en verminderde inspanningstolerantie. De diagnose wordt gesteld met beeldvorming en, indien nodig, analyse van pleuravocht. De behandeling is afhankelijk van de oorzaak en kan bestaan uit drainage, medicatie of chirurgie.

Braken is een veelvoorkomende klacht bij huisdieren en kan uiteenlopende oorzaken hebben. Het kan wijzen op problemen in het maagdarmkanaal, maar ook op systemische aandoeningen. De aard, frequentie en duur van het braken geven belangrijke diagnostische aanwijzingen. Een gerichte aanpak is nodig om de onderliggende oorzaak correct te behandelen.

Diarree en obstipatie zijn veelvoorkomende maag-darmproblemen bij huisdieren. Ze kunnen acuut of chronisch verlopen en uiteenlopende oorzaken hebben. Veranderingen in frequentie, consistentie en duur van de ontlasting geven belangrijke diagnostische informatie. Een gerichte diagnose is noodzakelijk om een passende behandeling in te zetten.

Voedselintoleranties en -allergieën kunnen zowel maagdarm- als huidklachten veroorzaken. Typische symptomen zijn diarree, braken, jeuk en oorontstekingen. De diagnose gebeurt meestal via een eliminatiedieet. De behandeling bestaat uit het vermijden van de uitlokkende voedingsstoffen.

IBD is een chronische ontstekingsaandoening van de darmen. Ze veroorzaakt vaak langdurige diarree, braken en gewichtsverlies. De diagnose vereist gespecialiseerde onderzoeken en het uitsluiten van andere oorzaken. De behandeling is gericht op het onder controle brengen van de ontsteking en het verbeteren van de levenskwaliteit.

Een darmobstructie ontstaat wanneer de darmpassage wordt geblokkeerd, bijvoorbeeld door een vreemd voorwerp, tumor of verdraaiing. Dit kan leiden tot ernstige buikpijn, braken en snelle achteruitgang van de algemene toestand. De diagnose gebeurt met klinisch onderzoek en beeldvorming. Vaak is een snelle medische of chirurgische ingreep noodzakelijk om levensbedreigende complicaties te voorkomen.

Verhoogde leverwaarden in het bloed kunnen wijzen op leveraandoeningen zoals hepatitis of galwegproblemen. Ze geven aan dat levercellen beschadigd zijn of onder stress staan. Aanvullend onderzoek is vaak nodig om de oorzaak te achterhalen. De verdere aanpak hangt af van de onderliggende aandoening en de ernst ervan.

Aandoeningen van de galblaas, zoals een mucocele of infecties, kunnen ernstige gezondheidsproblemen veroorzaken. Ze gaan vaak gepaard met buikpijn, braken en afwijkende leverwaarden. De diagnose wordt gesteld met bloedonderzoek en beeldvorming, meestal echografie. Afhankelijk van de ernst is een medische of chirurgische behandeling aangewezen.

Pancreatitis is een ontsteking van de alvleesklier die ernstige buikpijn kan veroorzaken. De aandoening kan gepaard gaan met braken, sloomheid en eetlustverlies en kan levensbedreigend zijn. De diagnose steunt op klinische symptomen, bloedonderzoek en beeldvorming. De behandeling is ondersteunend en gericht op pijnstilling, stabilisatie en herstel van de orgaanfunctie.

Bij een portosystemische shunt stroomt bloed gedeeltelijk langs de lever, waardoor afvalstoffen onvoldoende worden gefilterd. Dit kan leiden tot neurologische, gastro-intestinale en groeiproblemen. De diagnose vereist gespecialiseerd bloedonderzoek en beeldvorming. Afhankelijk van het type shunt kan een chirurgische correctie of medische ondersteuning worden toegepast.

Nierinsufficiëntie kan acuut ontstaan of zich geleidelijk ontwikkelen tot een chronisch probleem. Beide vormen leiden tot een verminderde uitscheiding van afvalstoffen uit het lichaam. Symptomen kunnen variëren van sloomheid en verminderde eetlust tot ernstige algemene ziekteverschijnselen. De behandeling is afhankelijk van de vorm en ernst en richt zich op ondersteuning van de nierfunctie.

Urineweginfecties zijn een veelvoorkomende oorzaak van plasklachten bij huisdieren. Ze kunnen leiden tot vaker plassen, pijn bij het urineren en soms bloed in de urine. De diagnose wordt gesteld met urineonderzoek en eventueel kweek. De behandeling bestaat meestal uit gerichte antibioticatherapie en opvolging.

Incontinentie is het ongewild verlies van urine en kan verschillende oorzaken hebben. Het probleem komt voor bij zowel jonge als oudere dieren. Een gerichte diagnostische aanpak is nodig om de onderliggende oorzaak te achterhalen. De behandeling is afhankelijk van die oorzaak en kan medicamenteus of ondersteunend zijn.

Urineafwijkingen zoals pollakisurie en dysurie wijzen op stoornissen van de urinewegen. Ze kunnen gepaard gaan met pijn, moeite bij het plassen of veranderingen in de urine. Een grondig klinisch onderzoek en urineanalyse zijn nodig om de oorzaak te bepalen. De behandeling richt zich op het onderliggende probleem.

Blaas- en nierstenen kunnen de urineafvoer belemmeren en zo een acute obstructie veroorzaken. Dit kan leiden tot pijn, moeilijk plassen en ernstige algemene klachten. De diagnose gebeurt met beeldvorming en urineonderzoek. Afhankelijk van de situatie is een medische of chirurgische behandeling noodzakelijk.

Diabetes mellitus is een veelvoorkomende stofwisselingsziekte bij honden en katten. De aandoening ontstaat door een tekort aan of ongevoeligheid voor insuline. Typische klachten zijn meer drinken en plassen, gewichtsverlies en sloomheid. De behandeling bestaat uit insulinetherapie in combinatie met een aangepast dieet en regelmatige opvolging.

De ziekte van Addison is een aandoening waarbij de bijnierschors onvoldoende hormonen produceert. Dit kan leiden tot sloomheid, braken, diarree en soms een acute levensbedreigende crisis. De diagnose wordt gesteld met bloedonderzoek en specifieke hormoontesten. Met een correcte hormonale behandeling kan de aandoening goed onder controle worden gehouden.

De ziekte van Cushing is een aandoening waarbij het lichaam te veel cortisol aanmaakt. Dit kan leiden tot symptomen zoals overmatig drinken en plassen, haarverlies en spierzwakte. De diagnose vereist specifiek hormonaal onderzoek. De behandeling is gericht op het verlagen van de cortisolproductie en het onder controle houden van de klachten.

Schildklierproblemen ontstaan door een te traag of te snel werkende schildklier. Hypothyroïdie en hyperthyroïdie veroorzaken elk specifieke klinische klachten. De diagnose wordt gesteld met bloedonderzoek. De behandeling is gericht op het normaliseren van de schildklierfunctie.

Bijschildklierproblemen, zoals hyperparathyroïdie, beïnvloeden de calcium- en fosforhuishouding van het lichaam. Deze stoornissen kunnen leiden tot botafwijkingen, spierzwakte en andere systemische klachten. Ze komen relatief zelden voor, maar vereisen een nauwkeurige diagnostiek. De diagnose wordt gesteld met bloedonderzoek en aanvullende beeldvorming.

Anemie, of bloedarmoede, kan verschillende oorzaken hebben, waaronder infecties, bloedverlies of immuungemedieerde aandoeningen. Het leidt vaak tot sloomheid, bleekheid en verminderde inspanningstolerantie. De diagnose wordt gesteld via bloedonderzoek. De behandeling is afhankelijk van de onderliggende oorzaak.

Stollingsstoornissen zijn aandoeningen waarbij de bloedstolling niet normaal verloopt. Ze kunnen leiden tot spontane bloedingen of juist een verhoogde bloedingsneiging bij letsels. Oorzaken variëren van aangeboren afwijkingen tot verworven ziekten. De diagnose en behandeling vereisen gericht bloedonderzoek en aangepaste therapie.

Vergrote lymfeklieren kunnen wijzen op infecties, ontstekingen of neoplastische aandoeningen. Ze kunnen lokaal of gegeneraliseerd voorkomen. De beoordeling gebeurt via klinisch onderzoek en eventueel cytologisch of histologisch onderzoek. De verdere aanpak hangt af van de onderliggende oorzaak.

Pancytopenie is een aandoening waarbij rode bloedcellen, witte bloedcellen en bloedplaatjes verlaagd zijn. Dit kan leiden tot sloomheid, verhoogde infectiekans en bloedingsneiging. De oorzaak ligt vaak in aandoeningen van het beenmerg of systemische ziekten. Een uitgebreide bloedanalyse en aanvullend onderzoek zijn nodig om de onderliggende oorzaak te bepalen.

Een bloedtransfusie kan levensreddend zijn bij ernstig bloedverlies of bepaalde bloedziekten. Ze wordt ingezet om zuurstoftransport of stollingsvermogen te herstellen. Vooraf wordt zorgvuldig getest op compatibiliteit. Tijdens en na de transfusie is nauwgezette monitoring noodzakelijk.

Immuungemedieerde aandoeningen zoals IMHA en IMTP ontstaan wanneer het afweersysteem eigen bloedcellen aanvalt. Deze ziekten kunnen acute en ernstige klachten veroorzaken, waaronder zwakte en bloedingsneiging. De diagnose steunt op bloedonderzoek en aanvullende testen. De behandeling bestaat uit het onderdrukken van de immuunreactie en ondersteunende zorg.

Koorts van onbekende oorsprong wordt vastgesteld wanneer de oorzaak van aanhoudende koorts niet direct kan worden gevonden. FUO kan het gevolg zijn van infectieuze, inflammatoire of neoplastische aandoeningen. Een systematische en vaak uitgebreide diagnostische aanpak is noodzakelijk. Het doel is het identificeren en behandelen van de onderliggende oorzaak.

Systemische infecties zijn aandoeningen waarbij ziekteverwekkers zich door het hele lichaam verspreiden. Ze kunnen leiden tot koorts, sloomheid en aantasting van meerdere organen. De diagnose vereist vaak uitgebreid bloedonderzoek en aanvullende testen. Een snelle en gerichte behandeling is essentieel om ernstige complicaties te voorkomen.

Virale infecties spelen een belangrijke rol bij verschillende ziekten bij huisdieren. Voorbeelden zijn FeLV, FIV en FIP. Deze infecties kunnen het immuunsysteem aantasten en uiteenlopende klinische klachten veroorzaken. Diagnostiek en opvolging zijn belangrijk voor prognose en verdere begeleiding. 

Bacteriële infecties kunnen verschillende organen aantasten en ernstige systemische ziekte veroorzaken. Ze gaan vaak gepaard met koorts, sloomheid en orgaanspecifieke klachten. De diagnose steunt op klinisch onderzoek, bloedtesten en soms kweek. De behandeling bestaat uit gerichte antibioticatherapie en ondersteunende zorg.

Vectorziekten worden overgedragen door teken of andere insecten. Voorbeelden zijn infecties met Ehrlichia, Leishmania en Borrelia. Deze aandoeningen kunnen uiteenlopende klachten veroorzaken, zoals koorts, kreupelheid en gewichtsverlies. De behandeling is gericht op de specifieke verwekker en het ondersteunen van het dier.