Neurologie

Aandoeningen zoals een hernia van de tussenwervelschijf (IVDD) of wervelfracturen kunnen ernstige pijn en neurologische uitval veroorzaken. Klachten variëren van bewegingsproblemen tot gedeeltelijke of volledige verlamming. De diagnose steunt op neurologisch onderzoek en geavanceerde beeldvorming. Afhankelijk van de ernst wordt gekozen voor een conservatieve aanpak of een chirurgische ingreep.

Instabiliteit van de wervelkolom kan ontstaan door aandoeningen zoals atlanto-axiale instabiliteit, lumbosacraal compressiesyndroom of het cauda-equinasyndroom. Deze problemen kunnen pijn, neurologische uitval en bewegingsstoornissen veroorzaken. Een nauwkeurige diagnose vereist neurologisch onderzoek en beeldvorming. De behandeling varieert van conservatieve maatregelen tot chirurgische stabilisatie, afhankelijk van de ernst.

Ontstekingen in de wervelkolom, zoals discospondylitis, veroorzaken vaak hevige pijn en neurologische klachten. Deze tekst licht toe hoe de diagnose wordt gesteld en welke therapieën mogelijk zijn.

Epilepsie is een veelvoorkomende neurologische aandoening bij huisdieren. Ze uit zich door terugkerende epileptische aanvallen met wisselende ernst en duur. De diagnose wordt gesteld op basis van anamnese, klinisch onderzoek en het uitsluiten van andere oorzaken. De behandeling bestaat meestal uit langdurige medicamenteuze therapie om de aanvallen onder controle te houden.

Hersentumoren kunnen uiteenlopende neurologische klachten veroorzaken, afhankelijk van hun locatie en grootte. Symptomen zijn onder andere gedragsveranderingen, epileptische aanvallen en coördinatiestoornissen. De diagnose vereist geavanceerde beeldvorming zoals MRI of CT. De behandeling kan bestaan uit chirurgie, medicamenteuze ondersteuning of andere gerichte therapieën.

Bij hydrocefalus hoopt cerebrospinaal vocht zich op in de hersenen, wat leidt tot verhoogde druk. Dit kan neurologische klachten veroorzaken zoals gedragsveranderingen, pijn of coördinatiestoornissen. De ernst en het verloop verschillen per dier. Afhankelijk van de situatie kan een medicamenteuze behandeling of een chirurgische ingreep aangewezen zijn.

Immuungemedieerde aandoeningen van het zenuwstelsel ontstaan door een afwijkende reactie van het afweersysteem. Voorbeelden zijn meningitis en meningo-encefalitis. Deze ziekten veroorzaken vaak pijn, koorts en neurologische symptomen. De behandeling bestaat uit het onderdrukken van de immuunreactie en ondersteunende therapie.

Infectieuze hersenaandoeningen kunnen worden veroorzaakt door parasieten zoals Toxoplasma en Neospora, maar ook door bacteriën. Deze aandoeningen leiden vaak tot neurologische klachten zoals toevallen, gedragsveranderingen en coördinatiestoornissen. De diagnose vereist gericht bloedonderzoek, beeldvorming en soms analyse van hersenvocht. De behandeling is afhankelijk van de verwekker en bestaat uit gerichte antimicrobiële therapie en ondersteuning.

Ataxie is een stoornis waarbij de coördinatie en het evenwicht verstoord zijn, wat zich uit in wankel of ongecontroleerd lopen. De oorzaak kan gelegen zijn in aandoeningen van het zenuwstelsel, het binnenoor of de spieren. Een gerichte diagnostische aanpak is nodig om de onderliggende oorzaak te bepalen. De behandeling richt zich op die oorzaak en op het ondersteunen van de mobiliteit en veiligheid.

Parese en paralyse verwijzen naar respectievelijk gedeeltelijke en volledige verlamming. Ze kunnen ontstaan door aandoeningen van het zenuwstelsel, de wervelkolom of de spieren. Een grondig neurologisch onderzoek is noodzakelijk om de oorzaak te achterhalen. De behandeling is afhankelijk van de onderliggende aandoening en gericht op herstel of ondersteuning van de functie.

Degeneratieve myelopathie is een progressieve aandoening van het ruggenmerg die vooral bij oudere honden voorkomt. De ziekte leidt geleidelijk tot coördinatieverlies en uiteindelijk verlamming van de achterhand. De diagnose wordt gesteld op basis van klinische bevindingen en het uitsluiten van andere aandoeningen. De behandeling is ondersteunend en gericht op het zo lang mogelijk behouden van mobiliteit en levenskwaliteit.

Infecties zoals discospondylitis of empyeem kunnen ernstige pijn en neurologische klachten veroorzaken. Ze ontstaan meestal door bacteriële infecties die zich verspreiden via de bloedbaan. De diagnose vereist beeldvorming en gericht laboratoriumonderzoek. De behandeling bestaat uit langdurige antimicrobiële therapie en ondersteunende zorg.

MUO is een verzamelnaam voor ontstekingsziekten van de hersenen en het ruggenmerg waarvan de oorzaak onbekend is. Deze tekst licht de symptomen, diagnose en behandelingsmogelijkheden toe.

Een uitgebreid lichamelijk en neurologisch onderzoek vormt de basis voor het opsporen van neurologische afwijkingen. Hierbij worden houding, beweging, reflexen en pijnperceptie systematisch beoordeeld. De bevindingen helpen om de lokalisatie van het probleem te bepalen. Dit onderzoek is essentieel voor het opstellen van een gericht diagnostisch en therapeutisch plan.

MRI- en CT-onderzoek zijn geavanceerde beeldvormingstechnieken om afwijkingen in de hersenen en het ruggenmerg in kaart te brengen. Ze bieden gedetailleerde informatie over weke delen, botstructuren en ruimte-innemende processen. Deze onderzoeken worden vaak ingezet bij neurologische klachten. De resultaten ondersteunen een nauwkeurige diagnose en behandelplanning.

Een hersenvochtpunctie wordt uitgevoerd om het cerebrospinaal vocht te onderzoeken. Dit onderzoek kan ontstekingen, infecties of andere neurologische aandoeningen aantonen. De procedure gebeurt onder strikte voorwaarden en meestal onder anesthesie. De verkregen informatie is vaak cruciaal voor een nauwkeurige diagnose.

Electrofysiologische onderzoeken meten de functie van zenuwen en spieren. Ze worden ingezet bij verdenking op zenuw- of spieraandoeningen. Metingen zoals EMG en zenuwgeleidingsonderzoek geven inzicht in de aard en ernst van het probleem. Deze testen ondersteunen een nauwkeurige diagnose en behandelplanning.

De BAER-test is een objectieve methode om het gehoor bij huisdieren te beoordelen. Hierbij worden hersenstamreacties gemeten na geluidsprikkels. De test wordt vaak gebruikt bij verdenking op aangeboren of verworven gehoorverlies. De resultaten helpen om de mate en aard van het gehoorprobleem vast te stellen.